Muzeum Zabawek
Najstarsze z prezentowanych w Muzeum zbiorów, pochodzą jeszcze z czasów prehistorycznych. Zostały znalezione podczas wykopalisk archeologicznych w Elblągu. Pozostała część kolekcji to około trzy tysiące eksponatów z niemal wszystkich epok od starożytności do lat 80 XX w.
Adres:
ul. Piłsudskiego 2
33-380 Krynica-Zdrój
tel. 693 63 41 14
www.muzeum-zabawek.pl
Zwiedzanie:
otwarte codziennie ( 1 dzień Wielkanocy, 1 listopada, 24 i 25 grudnia)
styczeń – wrzesień
od 10.00 do 18.00
październik – kwiecień
od 10.00 do 17.00
Bilety:
normalny 15 zł
ulgowy 12 zł (dzieci, młodzież szkolna, studenci, emeryci, renciści)
Dzieci poniżej 4 lat wstęp bezpłatny.
Miodowa Kraina
Sądecczyzna znana jest z soczystych owoców, pysznych wypieków, serów owczych i wody mineralnej. Od lat prowadzone są tutaj gospodarstwa pszczelarskie produkujące smaczne i zdrowe miody w których też poznamy technikę powstania „złotego płynu”
- Sądecki Bartnik
adres: Stróże 235, 33-331 Stróże, tel. 18 445 18 82
www.bartnik.pl
w skład Sądeckiego Bartnika wchodzą:
Muzeum pszczelarskie im. Bogdana Szymusika
Godziny zwiedzania: 11.30, 13.00, 14.30, 16.00 lub po wcześniejszym uzgodnieniu
W kolekcji muzeum znajduje się ponad 100 ul, kłodowych, figuralnych, snozowych, ramkowych, a także słomianych kószek.
Na terenie: plac zabaw dla dzieci, mini zoo, baza gastronomiczna i hotelowa.
Dla najmłodszych i nie tylko przygotowano program „ Wielka przygoda z mała pszczółką”, w trakcie którego pieczone są pierniki z miodem, własnoręcznie robione świece z wosku i inne atrakcje.
Dla seniorów i nie tylko przygotowano program „Prozdrowotne właściwości produktów pszczelich”
w programie zapoznanie się z miodowa apteką.Co roku, w pierwszą niedzielę lipca, w Sądeckim Bartniku odbywa się impreza plenerowa zwana „Biesiadą u Bartnika”.
- Pasieka „BARĆ” im ks. dra Henryka Ostacha
Emilia i Jacek Nowak
Kamianna 17, 33-336 Łabowa, tel. 18 474 16 32
www.kamianna.pl
W skansenie przygotowano prezentacje uli i pasiek. W muzeum zapoznać się można z historią bartnictwa w Polsce. W ofercie, miody i produkty pszczele, lekcje dydaktyczne, baza gastronomiczna i hotelowa.
to warto zobaczyć :
Dom św. Filipa Neri z piękną kaplicą, adres: Kamianna 14, Łabowa, tel. 18 474 16 70
Czy wiesz, że:
- Miody służyły naszym przodkom do produkcji miodów pitnych. Tradycja sporządzania tych trunków sięga najprawdopodobniej do czasów pogańskich. Miody pitne dzielimy na: „półtoraki”, „dwójniaki”, „trójniaki” i „czwórniaki” – uzależnione jest to od metody produkcji, proporcji miodu i wody lub soku oraz okresu leżakowania. Obecnie miody pitne zostały wpisane na unijną listę produktów tradycyjnych.
Sądecki Park Etnograficzny
Sądecki Park Etnograficzny, oddział Muzeum Ziemi Sądeckiej, prezentuje budownictwo, życie codzienne i inne aspekty wszystkich grup ludności tworzących kulturę Sądecczyzny. Projekt układu przestrzennego Parku uwzględnia podział terenu ekspozycyjnego (20 ha) na cztery główne sektory, prezentujące budownictwo poszczególnych grup etnograficznych. Poza tym w centralnym punkcie wiejskiej zabudowy usytuowano dwór szlachecki wraz z aleją dojazdową i parkiem dworskim oraz położonym w jego sąsiedztwie zespołem gospodarczym. Nad strumieniem, w północnej części Parku posadowiono zespół obiektów tradycyjnego przemysłu ludowego, napędzany siłą wody – tartak, młyn, folusz.
Niemal wszystkie obiekty w Sądeckim Parku Etnograficznym są oryginalne – były rozebrane w macierzystej wsi, przeniesione, zakonserwowane i na nowo zmontowane w skansenie. Przenoszone budynki zestawione są w zespoły zagrodowe, które czasem składają się z obiektów pochodzących z różnych gospodarstw, a nawet z różnych wsi (umownie nazywane zagrodą ze wsi, z której jest dom). Zasadą jest zachowanie zgodności co do grupy etnograficznej, zamożności, typu obiektu.
Sądecki Park Etnograficzny prezentuje tradycyjną kulturę ludową Sądecczyzny w całym jej bogactwie, uwzględniając zróżnicowanie przestrzenne, majątkowe, społeczne i zawodowe we wsi sądeckiej. Chałupy i częściowo budynki gospodarcze wyposażone są w dawne meble, sprzęty, naczynia, części ubioru, obrazy i wszelkie inne przedmioty prezentujące bogatą tradycję naszego regionu. Prócz zabytków kultury materialnej we wnętrzach znajdują się eksponaty pokazujące duchowe i społeczne aspekty życia wsi: obrzędowość, magię, wierzenia, medycynę ludową.
Sądecki Park Etnograficzny jest tak zaprojektowany, aby jak najwierniej przypominał krajobraz dawnej wsi sądeckiej. Otoczenie każdej zagrody jest zgodne z miejscową tradycją. Są tu ogródki kwiatowe, zielarskie, warzywniki, uprawy polowe, sady, odpowiednio dobrana wysoka i niska zieleń przyzagrodowa, stoją studnie, poidła, ule. W sezonie letnim na terenie skansenu systematycznie organizowane są imprezy folklorystyczne o różnej tematyce, prezentujące tradycyjne zajęcia gospodarcze, dawne rękodzieło, rzemiosło i wytwórczość wiejską, obrzędowość doroczną i rodzinną, śpiew, muzykę i taniec wszystkich grup etnograficznych, folklor mniejszości narodowych, a także sąsiednich krajów. Budowę Sądeckiego Parku Etnograficznego rozpoczęto w 1969 r. Udostępniono go zwiedzającym w roku 1975.
/opracowanie Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu/
Wejścia:
– od ul. B. Wieniawy-Długoszowskiego 83 b
Dostępny niewielki bezpłatny parking dla autokarów i samochodów osobowych
– przez Miasteczko Galicyjskie, oddział Muzeum Ziemi Sądeckiej, (ul. Lwowska 226)
Dostępny duży bezpłatny parking dla autokarów i samochodów osobowych
www.muzeum.sacz.pl
Zwiedzanie:
1 maj do 16 października
wtorek – niedziela
godz. 10.00 – 18.00
ostatnie wejście na ekspozycję o godz. 16.30
ostatnie wejście z przewodnikiem o godz. 16.00
17 października – 30 kwietnia (zwiedzanie spacerowe)
wtorek – niedziela
godz. 9.00 – 15.00
ostatnie wejście na ekspozycję o godz. 14.00
ostatnie wejście z przewodnikiem o godz. 13.00
Czy wiesz, że:
- Niemal wszystkie obiekty w skansenie zostały przeniesione i wiernie zrekonstruowane.
- W parku znajduje się chałupa z Gostwicy w której w 1963 r. na weselu bawił się przyjaciel rodziny, biskup Karol Wojtyła, późniejszy Papież Jan Paweł II.
- Wszystkie obiekty sakralne w Skansenie są rekonsekrowane i odbywają się w nich nabożeństwa.
- Skansen stał się planem filmowym takich produkcji jak: Film fabularny „Szwedzka wieś” „BBS” „ Boże Skrawki” Jerzego Bogajewicza, „Janosik. Prawdziwa historia” Agnieszki Holland i Kasi Adamik, „ Papusza” Joanny Kos – Krauze i Krzysztofa Krauze.
- Sądecki Park Etnograficzny należy do Małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. więc informacji o szlaku – www.drewniana.malopolska.pl
- Rozkład jazdy autobusów miejskich w kierunku Lwowska – Miasteczko Galicyjskie:
- Rozkład jazdy autobusów miejskich w kierunku Długoszowskiego – Park Etnograficzny:
Miasteczko Galicyjskie
Miasteczko Galicyjskie, oddział Muzeum Ziemi Sądeckiej w Nowym Sączu, jest rekonstrukcją fragmentu zabudowy małomiasteczkowej. Obejmuje niewielki plac rynkowy i pierzeje z kilkunastoma domami. Ten osobliwy zespół urbanistyczny przybliża atmosferę małych miasteczek dawnej prowincji monarchii austro-węgierskiej z okresu zaborów. Sam układ przestrzenny miasteczka wzoruje się na średniowiecznych założeniach lokacyjnych.
Zachodnią pierzeję rynku zajmuje ratusz. Budynek ze smukłą wieżą i arkadowymi podcieniami jest repliką niezrealizowanej siedziby starosądeckich władz. Ratusz pełni funkcje reprezentacyjne oraz konferencyjno-hotelowe. Na parterze znajduje się recepcja, kawiarnia oraz sala wystawiennicza; na pierwszym piętrze są czytelnia i obszerna sala główna. Najwyższą kondygnację ratusza zajmują stylowo umeblowane pokoje gościnne.
Z ratuszem sąsiadują dwa domy mieszczańskie ze Starego Sącza. W jednym urządzono atelier fotograficzne oraz warsztat zegarmistrzowski; w drugim domu znajduje się pracownia garncarza. Najdalej na zachód wysuniętym budynkiem jest dwór szlachecki z Łososiny Górnej. Klasycystyczna budowla jest rekonstrukcją oryginału, który uległ całkowitemu zniszczeniu w latach siedemdziesiątych XX wieku. Na parterze mieści się biblioteka specjalistyczna z bogatym księgozbiorem Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu.
Nieodłącznym elementem architektury wsi i małych miast była – i jest do dzisiaj – remiza strażacka. W zrekonstruowanej w Miasteczku można obejrzeć rozmaite wyposażenie: wozy, hełmy, bosaki, węże gaśnicze i sikawki.
W domach przy rynku urządzono m.in. sklepik z pamiątkami i antykwariat, pracownię rzemieślnika wyrabiającego drewniane ozdoby i zabawki, zakład dentystyczny, aptekę w stylu retro, pracownię żydowskiego krawca, cukiernię i pocztę. Oddzielną ekspozycję poświęcono nieprofesjonalnym rzeźbiarzom i malarzom z Paszyna, znanego ośrodka sztuki ludowej. Zapach cynamonu i kawy przyciąga do sklepiku kolonialnego, a w zakładzie fryzjerskim można zobaczyć jak pracował dawny golibroda. Przy galicyjskim ryneczku jest też karczma z Orawki serwująca regionalne jadło. W Miasteczku Galicyjskim odbywają się liczne rozrywkowe imprezy plenerowe, koncerty, doroczne kiermasze świąteczne. To miejsce upodobali sobie artyści, którzy chętnie malują małomiasteczkową architekturę, oraz miłośnicy zabytkowych pojazdów, spotykający się od ponad 15 lat końcem lipca na miasteczkowym rynku.
/opracowanie Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu/
Miasteczko Galicyjskie
Adres:
ul. Lwowska 226, Nowy Sącz
tel. +48 18 444 35 70, +48 18 441 44 12
www.muzeum.sacz.pl
Zwiedzanie:
1 maj do 15 października
wtorek – niedziela
godz. 10.00 – 18.00
ostatnie wejście na ekspozycję o godz. 17:00
ostatnie wejście z przewodnikiem o godz. 16.00
16 października – 30 kwietnia (zwiedzanie spacerowe)
wtorek – niedziela
godz. 9.00 – 16.00
ostatnie wejście na ekspozycję o godz. 14.00
ostatnie wejście z przewodnikiem o godz. 13.00
Czy wiesz że:
- Ratusz stojący w Miasteczku Galicyjskim jest drugim ratuszem w Nowym Sączu. Pierwszy Ratusz zobaczyć można na: Rynek Sądecki z Ratuszem.
- Miasteczko Galicyjskie stało się planem filmowym takich produkcji jak : „Janosik. Prawdziwa historia” Agnieszki Holland i Kasi Adamik, „ Papusza” Joanny Kos – Krauze i Krzysztofa Krauze, „Rewizor” spektakl Jerzego Stuhra.
